Οι Ηγέτες της Ψυχής μας

Μεγαλώνοντας και κάνοντας την αυτοκριτική μου διαπιστώνω ότι κατά καιρούς είχα την ανάγκη να φτιάξω ένα πρότυπο προσωπικότητας στο μυαλό μου. Ένα ιδεατό άνθρωπο στον οποίο θα ήθελα να μοιάσω αλλά να τον προσπεράσω συνάμα μέσα από την ωριμότητα μου και την ορθότητα της σκέψης μου. Αυτός ο ανταγωνισμός, με τον ίδιο μου τον εαυτό ουσιαστικά δεδομένου ότι και ο "ιδεατος άνθρωπος" προιόν της σκέψης μου είναι, με οδήγησε στην αποδοχή του χαρισματικού ανθρώπου. Του ηγέτη της ψυχής και της σκέψης , που δεν είμαι εγώ. Θα μπορούσε αυτό να χακτηριστεί σαν προσωπική ήττα. Ο αγώνας της ζωής όμως δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει δε, και η άλλη διάσταση που λέγεται τύχη. Η τύχη να γνωρίσεις έναν τέτοιο "γιγάντιο" άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μπορεί να σε ακούσει να σε αγαπήσει να σε πικράνει στο πλαίσιο του αντικειμενικά "δίκαιου" αλλά το κυριότερο απ΄όλα να ανατρέψει όλα τα δεδομένα σου και να δώσει μια άλλη διάσταση. Έναν άνθρωπο που μπορεί να προτρέψει και να δείξει έναν άλλο δρόμο που μπορεί να μην τον έχει διαβεί, ξέρει όμως ότι είναι ο σωστός και στο "χαρίζει" αυτό. Μιλώ για έναν άνθρωπο με αδυναμίες και πάθη, όχι κάποιον αποστειρωμένο διαλογιζόμενο. Για έναν άνθρωπο όμως που ήταν ένα βήμα μπροστά και απδεικνυόταν αυτό κάθε φορά με τη στάση και τις πράξεις του. Είχα την τύχη να σε γνωρίσω αδελφέ και αυτά που μου χάρισες μόνο με το χαμόγελο του παιδιού μου μπορούν να συγκριθούν που είναι και δικό σου παιδί στο μυαλό μου. Μαθαίνω να ζω με την απουσία σου έχω αποδεχτεί όμως ότι δεν θα την ξεπεράσω ποτέ....

Βόλτα στο παρκάκι

Πήγα χτες με τη γυναίκα μου και το παιδί μας στο παρκάκι. Ένα παρκάκι δίπλα σε μια σειρά από καφέ-μπαρ. Εκεί πίναμε το ποτό μας με ένα φιλικό ζευγάρι δίπλα στο "αδιάφορο" για μας παρκάκι. Κάποια στιγμή το παιδί μας έχει ψιλοφρικάρει καθισμένο στο καρότσι παίζοντας με τισ κάρτες της μαμάς. Θέλει μια δεύτερη βόλτα στο "αδιάφορο" για μας παρκάκι. Είναι η σειρά μου αυτή τη φορά. Παίρνω τον "μεγαλειότατο" λοιπόν και ξεκινάμε τη μικρή βολτίτσα. Τα 'παιξα λίγο είναι η αλήθεια με τόση ζέστη. Ο μικρός όμως τρέχοντας μόνος στο γρασίδι πηγαίνοντας σε ένα θαμνάκι εκεί κοντά και μαζεύοντας τα φυλαράκια από τα δέντρα ήταν ευτυχισμένος. Γέλαγε με την καρδούλα του. Προς στιγμή αφαιρέθηκα και άρχισα να βλέπω το αδιάφορο παρκάκι με τα δικά του μάτια. Δεν ήταν αδιάφορο πιά. Άρχισα να κοιτώ μαζί του το γρασίδι και τα φυλαράκια προσέχοντας βέβαια μη βάλει και κανένα στο στόμα... Έβλεπα το χώμα με τα μυρμηγκάκια που τα κοιτούσε με απορροία. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή ένιωσα αυτό που λένε παιδική αθωότητα, που το περνάμε όλοι στο ντούκου στα πλαίσια πάντα μιας αμπελοφιλοσοφικής κουβέντας. Ένιωσα στιγμιαία να αδειάζω από κάθε είδους στρεςς και να μου είναι αδιάφορες πλέον οι πολυκατοικίες απέντανι και τύποι με τα φτιαγμένα αυτοκίνητα που περνούσαν από το δρόμο με τέρμα τη μουσική...Δεν είναι πια αδιάφορο το παρκάκι. Συμφωνώ απόλυτα με το γιο μου..........

Ο χρόνος μου

Υπάρχουν φορές που περπατάω στο δρόμο πηγαίνοντας στη δουλειά ή κάνοντας ένα περίπατο. Υπάρχουν λοιπόν στιγμές που χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω αισθάνομαι μια ευφορία με αφορμή μια μυρωδιά έναν ήχο ή μια εικόνα. Εκείνη τη "στιγμή" θέλω να την μοιραστώ μέ ανθρώπους που αγαπώ, με τη γυναίκα μου και το παιδί μου που τους λατρεύω. Αυτές τις στιγμές (και άλλες) έρχεται ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο συνθέτης, ο καλλιτέχνης, να μας τις χαρίσει και να μας ενώσει μέσα από αυτές. Έρχεται με ένα τρόπο μαγικό να γεμίσει το χρόνο με εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα και άρα να "μεγαλώσει" το χρόνο μας. Αδελφικός μου φίλος μου έλεγε συχνά πως με όσο πιο πολλές εικόνες από τη ζωή γεμίζεις το μυαλό σου τόσο πιο πολύ συμβιβάζεσαι με το θάνατο. Δεν έχω πολύ χρόνο, ή δεν θέλω να έχω πολυ χρόνο δεν ξέρω. Και δεν έχω διαβάσει όσο θα θέλα. Αυτό που ξέρω είναι ότι λατρεύω να συζητάω για ένα βιβλίο ή για μια παράσταση. Λάτρεψα πρόσφατα τη στιγμή που ένας φίλος ενώ είμασταν για ποτό μας ρώτησε τι αισθανόμαστε εκείνη τι στιγμή με τη φράση "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη..." . Διάβασα με μεγάλη λαχτάρα το βιβλίο που μου πρότεινε φίλος μου, ("Το όνειρο ενός Γελοίου" Ντοστογιέφσκι) λέγοντας "ότι θα με βρεις κάπου εκεί". Δίνοντας χρώμα στη στιγμή και μοιράζοντάς τη με ανθρώπους που αγαπάς,μεγαλώνεις το χρόνο. Αυτό νομίζω...